hayatımın uzak ara en kötü günlerini yaşıyorum. Herhangi destek noktası bulamıyorum. her türlü kapı kapalı aile yok, sevgili zart zurt yok, arkadaş yok, hobi yok, sevdiğim iş ve hırs yok, hayatta halledilmesi gereken bir zorlukla inatlaşma yok, terapist yok, iş arkadaşı bile yok. Hiç bu kadar uzak ve yabancı olmadı hiçbir şey. Neyi nasıl yapacağım ile ilgili fikrim yok. İki insan var hayatımda ikisini birleştirince bir tane derdimi anlatabileceğim biri yapmıyor. Tüm bunların ortasında oldukça ağır bir atak geçirdim. 2 gün tamamen ölü halde yatmak zorunda kaldım. Su içmedim, yemek yemedim. Atağın nasıl olduğunu henüz hiç anlatmadım. Sağ gözüme hafif bir ağrı yerleşiyor daha önce bildiğim yeri belli bir ağrı olduğu için ilk anlarda ağrının izi gibi geliyor. Sonra başımda da başlıyor daha çok ağırlaşma, uyuşma gibi. Kafamı duvara vuracağım tipte bir ağrı değil. Asıl beni rahatsız eden midemdeki rahatsızlık. Migren atağı ise bu gerçekten
Bazen Virgülsüz
29.06.2011 43 ay once polisten korkmaya başladım sabah beşte polisin ziyareti elbette normal bir durum değildi.Ben suçsuzdum ama yok yere yalan söyleyip üzerime aldım bu saçma durumu. Bu tek kişilik sırtlanan ilişkiye nedense çift kişilik nevresim alıyorduk. Sezarı anladığım her bıçak darbesinde sustum. Uğultu gibi ağladım sustum ağladım sustum. Sonra bildim ki ne sen ne de kimse beni kimsesiz bırakamazdı. 05.07.2011 23:40 Ben yine aylar once “ada” dediğim ömrümün bir kesitlik bir mekan dekoru oldu. Ömrüme ömür katması gerekirken eminim yıllarımı aldı. Kader senaryosu farklı yazılsaydı çok başka olurdu kim bilir. Ben keşkelerle yaşamaktan uzağım neyse ki yararlı bir özellik yer bulmuş tabiatımda. Kendime defalarca sinirlensem bile keşke demedim. Keşke deme hakkımı bütün kararları ben vererek yine ben kendi ellerimle iptal ediyordum. Mutsuzluğum bile bana aitti. Kabullendim ve yüklendim. Belki adaya erkek olarak gitseydim pişmanlık düşünmez...
Yorumlar
Yorum Gönder