Yeni post açmayı bile unutmuşum halbuki malzemem de çoktu içsel motivasyonum da. yine de bir yerlere gelmişimdir. Biraz yazmanın biraz yürümekle aynı olduğunu biliyorum. Biraz yürüyüp açılayım; biraz yürüyüp açılayım.
Cumhuriyet değil de bir yaklaşım farkı ile değişti benim hayatım. Rejimlerin değiştirmesi mümkün değil. İran İslam Cumhuriyeti başka şeyler yaptı çünkü. Bizimkisi başka bir hayaldi. Öyle görünüyor ki oldukça yaklaştı hedeflediği noktaya. Hayallerin çizgileri lineer değildir. bazen ile geri hareket edebilir, sağa sola kaçabilir. Hedefler tam yol ileri olmalıdır. Her neyse. Yazarken de çenem düşüyor.
Lineer olan, lineer algılanan zamanda geriye gidip okul öncesi psikolojime dalacağız. Benim için bu kısım değil de okula başladıktan sonra gördüğüm kabul edilmeye karşılık duyduğum minnet boğazımda ciddi tıkanmaya sebep oluyor. Tek tek her şeyi açık açık yazmayacağım ama isimleri olduğu gibi yazmakta hiçbir sakınca yok bence.
Hatice öğretmen, gerçekten bir anne gibiydi ondan bana geçen şefkat ile sıra arkadaşım olan kızını kardeşim gibi görüyordum. Aynı kabileden olmanın rahatlığı ne biliyorum fakat asla o büyüye kapılamadım her zaman dışarda olduğumu bir sonraki birkaç adımda anladım. ilk üç yılda beraber ilerledik.
Yorumlar
Yorum Gönder