Mess Mind Center

19.08.24 Nadiren korktum. uzun süreli korkuların adı anksiyete mi derişimi düşük, ama sürekli etkili. Arka planda sürekli çalışan bir program gibi mi RAM'i tüketen. İlk defa bu kadar yalnızım ve kendi başımayım ve her açıdan kendi başımayım.  Kendibaşınalık bir tuğla olsa ya da örülebilir bir yapı elemanı bir araya getirilen arasına ne harcı koysam da bir mabed inşaa edemezdim. Harçlar şöyle olabilir: Sosyal olma zorunluluğu, İhtiyaçlar, Ekonomi para, etkileşim, eski bağlar. Hiçbiri işe yaramıyor. Kendibaşınalık öyle tek parça ve tek ki. Solidarity Kendibaşınalık tapınağı olmayan bir yer. Tamamen kendi başına. 

 11.10.22 Bu sabah bunu yazmalıyım. Sabah 05.28. Acil değil ama gecikmiş bir yazı. Yazarken kendi içinden çıkıp ferahlamayı bilmeyenlere anlatacak fazla bir şeyim yok. Hatta kimseye de anlatacak bir şeyim yok. İnsanın ne kadar kendine dönük olduğunu ve "ben" sınırlarının diğer her şeyi bağlamaya mecbur olduğuna. Bunlarla uğraşamam şimdi. Sınırlarını çizmeye çalışırken hep orda geziyorum.  Yumurta hep benim obsesyonum olmuştur. Yumurta oldukça da dişil bir kelime. Tohum eril olabilir ama yumurta tamamen dişil. Her ırkın kültürün tanıdığı bir obje. Sahiden yumurta nedir? Obje midir, nesne midir taslak bir özne midir? Başlangıç ve yoğunlaştırılmış özet içeriyor. Eksik bir kısmı varken diğer taraftan da tastamam duruyor. Hareket eden likidin yavaşça donmuş versiyonu gibi. Kabuk, ardından zar, ardından ismi ve kıvamı kendine has bir çözelti. daha fazla kimya fizik sularında takılmayacağım.  Bu yazı hafifletilip minnoşlaştırılıp Orlia'nın hikaye yazına eklemlenecek. Çünkü bir ş...

 günşeli bir günün getirdikleri ile fena değil. Freud ile yeniden doğdum; travmalar geçirdim ve yine çözülme aşamasına geldim. Aynı yollardan geçmişsiz. İlk kez bu kadar benzediğimi düşündüğüm biriyle özdeşlik kurmuyorum. Zamanlar ötesi de olsa tanışmak isterdim başka biri olsa. Aklımın yani. Blinç ile görebildiğim kadarıyla zihnim katman katman haritalamasını yapıyordum hangi anahtar hangi sistemi tetikliyor. Blişim sistemi gerçekten bilgisayarlarda yapıldığı ki zaten insan bilişsel sistemine bakarak yaptıklrı da başkabir gerçek sanırım. hatta zamanlan insanda nasılsa  makinede de öye olsun derken daha çok benzedik. çift başlı bir gelişim birbirimize hem istemli hem istemsiz şekilde benziyoruz. artık ayrılamaz hale geldik.  Bugün geldiğim noktada ölümden gerçekten korkuyorum. birgece rüyasını görödüm. hem intihar fikri olup hem de ölümden korkmak çok garip. Horusa inanmak istiyor insan. sallarla gezmek üsrekli 

 Mitlerin toplumsal belleğin ve hatta bilinçaltının önemli bir kısmını yansıttığını anladıktan sonra parça parça başlamam gerektiğine karar verdim. Esasen bu bir proje ama siz bir roman olarak ya da bağlantılı olan/ olmayan hikayeler topluluğu olarak görebilirsiniz. Ben okuyucunun arkasından dolanıp buralara gizlediğim numaraları gördün mü edası ile yazmayacağım. Didik Didik Fredun podcastini dinledikten sonra ve hatta sırasında devam etmekte olan yapı söküm işleminde benzer merhalelerden geçtiğimizi fark ettim. Tamamen aynı kafalarda olmamıza rağmen Freud ile aramızda özdeşlik kuramıyorum. Yıllar ötesinde olması ya da cinsiyet farkı din mezhep milliyet farkı değil. Beni özdeşlemekten uzak tutan şeyin onun da aynı şekilde kendine dışardan bir başkası gibi bakması ben de kendi kendime uzaktan bakıp bir başkasını görünce onunla Freud aynı kişi olursa benimle kim aynı olacak her ikimizin de içi boşa hangi içerikle özdeşleşebiliriz gibi sonsuz geriye giden bir uzaklaştıkça silikleşen b...

  Dün gece çokça koştuktan sonra hep rüyalarımın dekorunu oluşturan Mardin'de sağlık lojmanlarında arka balkondaydım. ark bahçedeki atları yukarı çekiyorduk. neden bilmiyorum aşağıda durmaları onlar için sakıncalı önce balkonda değildik. yüksek bir yerde duruyorum uçurumun kenarından yavru atları yukarı çekiyorum. ön ayakların tutuyorum hoop yukarı. sonra hemen solumda iki at var biri hamileymiş yanında bir erkek at var çift demek bunlar. hatta bazen konuştuklarını bile söyleyebilirim. bu kadar karmaşa içinde bir de hamile at diyorum sadece ama mutlu bir tablo onları yukarı çekmişim ne de olsa.  atları yukarı çekerken arkamda kalan kurtarılmış olan atların bana istemeden de olsa zarar vermesinden korkuyorum çok hafif bir korku bir taraftan ben onlara yardım ediyorum bana zarar vermezler diyorum ama herhangi biri huysuzlanır ise diyorum.sonra en son at geliyor adı Artes adını defalarca söylüyorlar bana bir çeşit makara sistemi üretmişiz. ipe bağlı bir asansör sistemi diyelim. a...

İstanbulda son iki hafta sonu. Sonrasında İstanbul sıla olacak. İstanbul statü değiştirecek kafamda. İstanbul vapurlarını yakıcı bir hasretle istediğim şehir olacak. Şehir sevgisi çok acayip. Bahçedeki yasemin öldü. sarmaşık bu yıl çok az meyve verdi. Ben gidince kumrular yiyecekler meyvelerini ve henüz Sofya raporunu yazmadım bile.  Rapor şöyle başlıyor:  "Sofya'ya gitme seni sikerler."  Sofya ile adımız aynı. Onun da adı bilge benim de adımın yarısı bilge. Dün Türk isimlerinin anlam içermesi sebebiyle nüfus müdürlüğünde kayıtlı Türkiyede yaşayan insan isimlerinin veri görselleştirilmesi projesini kafamda yürürlüğe koydum. 

 Evimi tamamen unuttum. Her sabah baş parmağımla işaret parmağımın üzerine çizdiğim yatak odası tavanını çizemiyorum. Plan silikleşti. Mobilyaları unuttum. evin offsetli çevresi de gidiyor, metroya yüreyebilirim ama  dükkanlar değişmiştir. Otobüslerin numaralarını unuttum. Buradaki olmayan hayata çok alıştım. Benim için olmayan hayat konformuş. İş, ev ve uyku. Sanırım bir fabrika düzeni sanayinin memnun bir çarkı oldum.