Kohezyon

belki ilk kez bu kadar sarhoşum çok garip son gibi sanki. yarın dünyanın ucundan aşağı düşüp kurtulacakmışım  gibi. Uykusuzluk sarhoşluğu. Geçen gün kimseye diyemediğim işler geldi başıma yine. son zamanlarda geçen metronun altına atlamak dürtüsünden sonra yüksek bir yerden kasten kendimi aşağı bırakmak hevesi başladı boşluk beni çekiyor. ilk zamanlar denizler çekiyordu beni vapurdan ya da iskele kenarından belki sadece düşme esnası içindi sonradan kemiklerimin kırılmasını hayal etmeye başladım. bir garip sevmeye başladım bu hissi. sevdiğim his ne biçim his. çocukken amuda kalkmaya çalıştığımız zamanlarda henüz düşmeyi bilmezken ayaklarımız sırtımızdan önce yere çarparsa iç organlarımız sarsılır; her biri yerinden oynar her bir organın milim milim acısını hissederdik, kemik kırılmasından çok farklı. o hissi özlüyor gibiyim akıl dışına kaçınca fikrim, hissim. ben kendime zarar veren biri de değilim. o anda her şeyin değersiz olduğu hissi mi beni çekiyor. metronun altında kalmış bir kadın için her şey çok değersiz değil mi. o an muhteşem değil mi her şey kan kemik basınç ve parçalanma çok yalın bir an düşünecek başka bir konu yok.