Mess Mind Center

Ben hiç kimseyim Gezdiğim sokakları unuturum Gördüğüm yüzleri silerim Seslere kapalı kulağım Dokunduğum eller irkilir benden Sesim uçar gider rüzgarla Konuşacağım kelimeleri ayıplarım Bir anlık bir bulunuş Ben bile emin değilim varlığımdan Bir görünüp bir kaybolan Anlık bir ışık Ağırlığım yok benim Kimseyi göremem Gölgem yok günüm güneşim yok Duyamam Göremem Bilirim Yokum ben Hiç olmadım Hiç olmamışım ben Ben hiçyokmuşum Hiç kimseymişim ben

fukuyama 06092015 serengeti

belki ilk kez bu kadar sarhoşum çok garip son gibi sanki. yarın dünyanın ucundan aşağı düşüp kurtulacakmışım  gibi. Uykusuzluk sarhoşluğu. Geçen gün kimseye diyemediğim işler geldi başıma yine. son zamanlarda geçen metronun altına atlamak dürtüsünden sonra yüksek bir yerden kasten kendimi aşağı bırakmak hevesi başladı boşluk beni çekiyor. ilk zamanlar denizler çekiyordu beni vapurdan ya da iskele kenarından belki sadece düşme esnası içindi sonradan kemiklerimin kırılmasını hayal etmeye başladım. bir garip sevmeye başladım bu hissi. sevdiğim his ne biçim his. çocukken amuda kalkmaya çalıştığımız zamanlarda henüz düşmeyi bilmezken ayaklarımız sırtımızdan önce yere çarparsa iç organlarımız sarsılır; her biri yerinden oynar her bir organın milim milim acısını hissederdik, kemik kırılmasından çok farklı. o hissi özlüyor gibiyim akıl dışına kaçınca fikrim, hissim. ben kendime zarar veren biri de değilim. o anda her şeyin değersiz olduğu hissi mi beni çekiyor. metronun altında kalmış bir ...

geceleri mutlaka uyanırım gece bir kez uyanır uykuya ara veririm diyabetik bir durum değil benimki yataktan kalkmam bile. gün be gün uykuyla olan bağlantım değişse de artık daha az uyuyorum. daha hızlı uyanıyorum. bir de evde yalnız olup olmamakla ilgili uyku durumları değişiyor evde biri varsa çok daha erken uyuyup daha erken uyanıyorum. biri yoksa gerçekten çok geç uyuyorum ve çok saçma ve aşırı yoğun ajandama göre de erken uyanmam gerekiyor. bu abartı ya da dalga geçme yollu bir ifade değil. evcil evcimen yurtçul bilgenefise  ben özetle kendimi tüketmeyi severim.

selamlaşmanın genel içeriği "benden sana zarar gelmez" manasındaymış.

kendime ödül olarak biraz yazabilirsin dedim. şimdi dışarı çıkıp kendi kendime yüklediğim görevleri yerine getirmem lazım yoruldum diyemem. bu yaz yağlı boya ödülü vereceğim kendime. biraz resim yapmak bana çok iyi gelecek çok daha keyifli ve özgüveni tam hissedeceğim. biraz da limonata ile kitap okumak hayalim var.bir de ispanyolca öğrenmeye gayret edeceğim yeni bir kelime öğrenmek çok keyifliyken yeni bir dil öğrenmek o dille düşünebilir hale gelmek müthiş olur.  kocaman adamın adı fatih olmaz bence fatihler ancak 30lu yaşlarında olabilir. bu aralar bir küçük çiçek tarhı yapıyorum ya da çalışıyorum işte  her neyse aklıma hep 3 yaşım geliyor. eski Mardin evinde annemle babamın ayrı ayrı ekip biçtikleri 1-2 metrekarelik tarhları vardı. biri biber yetiştiriyordu diğeri kadife çiçeği bir de süsen sanırım. bir de en sevdiğim akşam sefası

depresyona meyyal bir hal bu saatte neden buradayım belki de bugün buradan hiç gidemeyeceğim belki de hiç bitirmediğim / bitiremediğim işler ilerde bana pişmanlık olacak. ne çok rol yapıyoruz. ben kabuğum. altı ayda değiştirdiklerim altı ayda değişenler ben ve bana artık benzemeyenler bir karalama şiir yazsam rahatlayacağım boğazındaki balgamı tükürmek gibi. kurallar kadar insan olmak ne güzelmiş ben neden daha azına ya da fazlasına bakıyorum ki. bir süredir erkek olmak istiyorum aslında bu cinsiyet seçmek gibi değil. yaşlı bir adam olmak istiyorum ama yaşlı bir kadın olmak istemiyorum. derdim seksle ilgili değil. adam olmalı falan gibi salak bir kelime çorbası da yapıyor değilim. bu aralar kendimi yaşlı bir adam gibi hayal ettiğimde huzur buluyorum. bu ne biçim motivasyon mu? bilmiyorum. yaşlı adam olmak ne biçim güzel. diğer taraftan bazen finosu olan küçük kız olmak da eğlenceli gibi. bazen daha çok parka gitmek ve marshmallow için ağlamak. çok kısa süreliğine takılmak isteyeceğim b...