Mess Mind Center

Taksim Gezi Parkı olayları ile bilinçaltımda olanlar: Cumartesi gecesi 08.06.2013 rüyamda Avcılar, Küçükçekmece civarında bir yerlerde

içimden gelen sürekli ölmek istiyorum sesine bir yara bandı ile izolasyon yapasım var ama diğer taraftan bana ait olmayan bu sese bant yapıştırmanın anlamı yok bir gün o ses bana ait olacak ben dudaklarımı kanatırcasına ısırarak bileklerimi keserim belki kanımdaki demir tadıyla ölürüm kırmızı içinde ölmek korku dolu içinden akan hayat sıvınla ölmek. Ne kadar utanç verici böyle bir şey yazmak benim için ama bu ben değilim bile içimde bir yabani var; şiddeti seviyor başkasına ya da kendine yönelik self harm falan filan hepsi bana uyar bazen uyuşturucu etkisi gibi. Her şeyi yazacağım işte şu meşhur davranış bozukluğu var ya trikotillomani  yıllarca elim mi saç derimdeki his mi bırakmama engel oluyor diye düşünürken bunun bir bütün olduğunu fark ettim. Ben annesi babası tarafından "oynanmış" , "bozulmuş" biriyim bunda acı çekecek ya da birilerinden intikam almam gerekiyor düşüncelerine kapılacak bir durum yok. bir de günü birlik yaşamalarım var elbette beni parça parç...

her seferinde bir daha bu kadar uzun yazmayacağımı hatta tek kelime dahi yazamayacağımı düşünüyorum. esasen ben önceleri, yaratıcılıkla ilgili bir şey yaptığımda, bir daha gerisinin gelmeyeceğini, tek seferlik bir ilham olduğunu ve bunun, benim bir özelliğim olamayacağını düşünürdüm. tam olarak şöyle eğer ben reklam metini yazıyor olsam kariyerim tek günlük olurdu belki bir kez çok iyi bir şey yazardım ama sonrası olmazdı.

herkes on-on beş tane ev alsın yer çok üst üste dizeriz hepinizi. geri zekalılar.

taşıma ve taşınma en basit anlamda cisimlerin yer değiştirmesi bir cisim ya da kişi yardımıyla veya izafi olarak taşıma ve taşınmalar. 2007den bu yana 3 kez ev değiştirdim. bir tanesini gerçekten çok sevdim, şimdi de şu an konaklamakta olduğumu aynı şekilde sevmek istiyorum. tam bunu düşünürken sineklik yaptırmam gerektiği geldi aklıma

Kanuni kampüsünün B kapısından çıkıp Trabzon'un çok eğimli arazisinde önce akademisyen lojmanları ile yolu ayıran dere ile beslenen örgü tele asılmış fasulyeleri görüp bir çeşit köprü görevi gören yolu bitirip o zamanlar eczane olan soldaki ilk yokuştan -bu yokuş oldukça uzun olduğu için merdivenleri de vardı- yukarı sonra tekrar soldan ikinci yokuş sonra sağdaki yokuşu çıkıp yolun sağındaki sundurma altında kimin hangi akılla planladığı belli olmayan önünde incir ağacı olan  bir bina önüne çıkardım. tek katlı mıydı yukarıda yaşayan var mıydı hatırlayamıyorum.sundurma olduğuna göre üzerinde bir kat daha vardı hem gözümde canlanan eski anıda çatı da yok. zemin ve  zemin üstü 1 kattan oluşan 2 katlı bir bina. bazı barınaklara bina demek değişik geliyor. bina etmek bilgi ve strateji gerektiriyor yoğun bir kelime halbuki o edilmiş binalar hiç öyle gibi değil. edilmiş onlar, bir şey edilmiş ama ne edilmiş bilmiyorum. evin planını çizebilirim. verandadan giriş yaptıktan sonra binanı...

Platformlar semti altunizadede metrobüse giderken otoyolun üzerinde dolanan bütün yolu havadan çelik bir  platformla geçen bir çeşit yayalar için tasarlanmış havaray olan üst geçitte haftanın beş günü suriyeli olduklarını a4, a3 kağıtlara yazarak belirten suriye kimliği ve pasaportu ile önlerine açtıkları bir parça naylon ya da gazete kağıdının üzerine atılan bozuk paraları oradan ayrılana kadar toplamadan türk tipi dilenen vatandaşlarımızın aksine günlük cirosunu gözler önüne seren ya da ayaklar altına alan etraftaki herkesten daha çok anladığım insanlar görüyorum. zorda kalmanın umarsızlığını gözlerinde endişe yok. kaybedecek pek bir şeyleri kalmamış. çocukların saçları karmakarışık yoldan geçene yol vermek gibi bir kaygıları yok. kimseden korkmuyorlar. acaba akşam nereye gidiyorlar. işsiz güçsüz olsam şehrin gece kaybolanlarını takip ederdim.insan boyutunun 40-50 katı olup insanlara baksam üzerinden geçtikleri yolları köprüleri bindikleri arabaları yürüdükleri yaya geçitlerini o...